Зорка Венера ўзышла над зямлёю,
Сьветлыя згадкi з сабой прынясла...
Помнiш, калi я спаткаўся з табою,
Зорка Венера ўзышла.

З гэтай пары я пачаў углядацца
Ў неба начное i зорку шукаў.
Цiхiм каханьнем к табе разгарацца
З гэтай пары я пачаў.

Але расстацца нам час наступае,
Пэўна, ўжо доля такая у нас.
Моцна кахаў я цябе, дарагая,
Але расстацца нам час.

Буду ў далёкiм краю я нудзiцца,
У сэрцы любоў затулiўшы сваю.
Кожную ночку на зорку дзiвiцца
Буду ў далёкiм краю.

Глянь iншы раз на яе: у расстаньнi
Там з ёй зьлiём мы пагляды свае.
Каб хоць на мiг уваскрэсла каханьне,
Глянь iншы раз на яе.

--------------------------------------------------------------------------------

ПАГОНЯ

Толькi ў сэрцы трывожным пачую
За краiну радзiмую жах,
Успомню Вострую Браму сьвятую
I ваякаў на грозных канях.

У белай пене праносяцца конi,
Рвуцца, мкнуцца i цяжка хрыпяць.
Старадаўняй Лiтоўскай Пагонi
Не разьбiць, не спынiць, не стрымаць.

У бязьмежную даль вы ляцiце,
А за вамi, прад вамi - гады.
Вы за кiм у пагоню сьпяшыце,
Дзе шляхi вашы йдуць i куды?

Мо яны, Беларусь, панясьлiся
За тваiмi дзяцьмi уздагон,
Што забылi цябе, адраклiся,
Прадалi i аддалi ў палон?

Бiце ў сэрцы iх, бiце мячамi,
Не давайце чужынцамi быць!
Хай пачуюць, як сэрца начамi
Аб радзiмай старонцы балiць...

Мацi родная, мацi-краiна!
Не усьцiшыцца гэтакi боль.
Ты прабач, ты прымi свайго сына,
За цябе яму ўмерцi дазволь!

Усё лятуць i лятуць тыя конi,
Срэбнай збруяй далёка грымяць,
Старадаўняй Лiтоўскай Пагонi
Не разьбiць, не спынiць, не стрымаць!